Home

De tijd gaat veel te veel te veel te snel... en dit merk ik ook degelijk aan mijn blog. Ik wil nog zoveel doen op die laatste momenten dat ik zelf de tijd niet gevonden heb om mijn blog bij te werken. En dit al reeds voor een maand lang... Tja, dringend tijd voor even een update over alles.

Eerlijk gezegd weet ik niet waar te beginnen... Ik ben net terug van een rondreis doorheen het hele land en ik kwam thuis en had een echt THUIS gevoel. Zeer vreemd, net alsof je thuis komt van je kamp en je bent thuis! Je bekijkt alles en weet dat je dit toch allemaal stiekem gemist hebt :)

Maar even wat verder terug... 

Week 7 zit er weeral op, dus op naar week 8. We hebben eindelijk eens een sportief weekend achter de rug, ontzettend fijn, maar helaas ben ik nu ook wel goed stijf… J
 
Maar misschien eerst even wat meer over mijn week in Ithemba. Deze week hebben we  geprobeerd om alle dosiers up te daten. 44 kinderen hun dossiers bijwerken, neemt toch iets meer tijd in beslag dan we dachten. En zeker als er gegevens bestaan in het Duits en Engels, die wij dus moeten omzetten in een nederlands dossier. Een hele klus, waar we na een week nog lang niet klaar mee zijn. Een klus die we tijdens onze periode dus nog kunnen verder zetten, aangezien je niet constant een hele dag kan werken aan de dossiers en zeker en vast ook aandacht moeten besteden aan de kinderen tussendoor.
 

Al weer enkele weken voorbij... En ik heb eindelijk ook nog eens de tijd gevonden om aan wat neer te schrijven op mijn blog...

Op Ithemba is er weer veel gebeurt... We hebben heel ons vrijwilligerslokaal eens onderste boven gekeerd en alles uit de kasten getrokken. Zo wisten we wat we allemaal konden terug vinden en met welke materialen we nog aan de klas konden. Nadien hebben we dan ineens ook alles weer een nieuw plekje gegeven...
Achteraf wel fijn, zo in een proper lokaaltje. Maar terwijl was het soms wel spannend, zeker als je verschillende diersoorten tegen komt zoals grote kakkerlakken, enge spinnen en mieren die je na 5 minuten nog niet opgestofzuigt krijgt :)

Amai, afscheid nemen is niet echt fijn. We zijn net terug van de luchthaven, waar we net onze voorlopig laatste medevrijwilliger en ondertussen goede vriendin zijn gaan afzetten en uitwuiven. Is wel even slikken dan. Maar er zijn ondertussen ook al weer 2 nieuwe vrijwilligers aangekomen en die kunnen we dan weer leren kennen.
 
Maar misschien nog een klein beetje info van de afgelopen week.
Dinsdag was het vrijwilligersdag, hierbij kregen we de kans om de andere projecten te zien in PE. Dit was wel zeer interressant. Elk project werk verschillend, maar toch zie je ook gelijkenissen.
Zo is in elk project voeding zeer belangrijk. Het is ook wel fijn als je nu de andere vrijwilligers hoort praten over hun projecten, hoe deze er dan uitzien. Zo is er een project midden in een township, wat wel weer helemaal anders is dan bij Ithemba…

Amai, ik kan het amper geloven, maar we zitten al in week 4. En ja, ik moet dus dringend nog eens werk maken van mijn blog, want mss wachten er wel ijverige lezers te wachten. En ja hoor, ik hou ook zeer graag van jullie reacties, dus moet ik zowizo eerst iets schrijven.

Mijn 3de week is zoals alle andere al voorbij gevlogen. Bij Ithemba hebben we het de eerste dagen van de week wat rustigere aan gedaan. We hebben ons vooral wat bezig gehouden met individuele aandacht aan te bieden aan de kinderen. 
Deze week ben ik ook gestart met één van mijn doelen. Ik ga proberen in deze periode dat ik hier ben een meisje zindelijk te krijgen. Dit is niet altijd even gemakkelijk omdat ze er ten eerste niet altijd is en plus omdat ze in een rolstoel zit. Maar op zich lijkt het me wel een uitdaging om en lijkt het me voor haar ook veel aangenamer.

Onze tweede week zit er al weer op. Ik kan het amper geloven hoe snel de tijd hier voorbij gaat. Het was een rustige week op Ithemba. De grote bus had namelijk nog de hele verdere week gevolgen. De bus was namelijk pas vrijdag terug van dienst.

Maar als de bus kapot is, kunnen we dit niet laten weten aan de kinderen. Deze staan dus jammer genoeg elke dag te wachten aan hun huis of op een hoek langs de weg, en als de bus dan niet komt opdagen weten ze dat deze kapot is die dag. Dit is wel erg, want sommige staan redelijk vroeg op, maken zich netjes klaar in hun schooluniform en ontdekken dan dat de bus niet komt. Redelijk frustrerend en jammer lijkt mij. En als je dan al 3 dagen achter elkaar staat te wachten, veronderstel je dat ze ook vrijdag niet gaat komen. En blijf je dus maar thuis.

Met gevolg voor ons dat er vrijdag nog steeds niet veel kinderen op school waren, ondanks de bus wel gemaakt was…

Eerste weekend in PE
 
Voor ik vertrok, had ik gezegd dat ik niet te veel ging plannen in de weekends omdat ik al na mijn stage 3 weken zou gaan trekken… maar deze beloofte heb ik mezelf niet kunnen aanhouden J Mijn weekend was namelijk al vrij snel helemaal vol geboekt…
 
Vrijdagavond zijn we lekker uit gaan eten met alle vrijwilligers van PE. Er zijn namelijk meerdere projecten hier in PE. We verblijven met de meeste vrijwilligers bij Peter en Daphne, maar er zijn ook enkele projecten die met 4 in een huisje samen zitten. En zo zijn we wel in het totaal met 9 vrijwilligers bij Peter en Daphne, 4 zitten in een huisje aan de luchthaven en 4 andere vrijwilligers zitten aan de andere kant van Cape Road (de hoofdbaan door PE).
 

Onze eerste week zit er al reeds op... We hebben ondertussen al in verschillende klassen gestaan en al kennisgemaakt met alle kinderen...

Hier onder zet ik alvast enkele kiekjes, zodat jullie ook al enkele sfeerbeelden kunnen bekijken. Later in dit weekend heb ik zeker wat meer nieuws mee...

Dinsdag 17 februari


Vandaag moesten we er al vroeg uit… Sylvia kwam ons namelijk met haar zoontje Noah al om 07u15 ophalen om naar ons project te rijden. Tegen ongeveer 8u kwamen we aan op ons project. De kinderen waren er nog niet, dus het was nog zeer rustig en we konden alle leerkrachten en hulpkrachten ontmoeten. De namen kon ik echter niet onthouden, want het zijn zeer speciale namen. Maar ik hoop dat ik deze zeker na enkele weken kan onthouden.
 
We hebben met de nederlandse vrijwilligers een lokaaltje, waar we al ons materiaal kunnen plaatsen en ook waar we individueel met de kinderen kunnen werken. En in Ithemba zijn ook enkele Duitse vrijwilligers, die er verblijven voor een jaar, deze hebben dan ook een apart lokaaltje.
Na dat we iedereen ontmoet hadden, kregen we een rondleiding van Sylvia (zij begeleid alle vrijwiligers die aankomen).
 

Zondag 05u30: ik word wakker voor mijn wekker afloopt en ik weet dat het de laaste nacht was die ik voor lange tijd in mijn eigen bed, mijn eigen huisje had geslapen. Ik was onmiddellijk wakker en ontzettend benieuwd naar het avontuur dat me te wachten stond.
 
Na nog wat geprop in mijn valies, vertrok ik een uurtje later naar de luchthaven.  Daar aangekomen zag ik Riet staan en gingen we dan ook redelijk snel inchecken. Dit verliep echter niet via een leien dakje J Onze tickets wouden immers niet printen en onze bagage kregen we dus niet ingecheckt. Jaja, al een spannende start. Na een 3 kwartier, kregen we eindeljk onze tickets en rolden onze bagage de band op richting vlieger.  Whiehie, we konden vertrekken…

Na al heel wat geregel en veranderingen van onze plannen, dringt het eindelijk tot me door dat het definitiever wordt. Over 135 dagen vertrekken we effectief naar Zuid-Afrika :)
 
Ik kijk ontzettend uit naar alle ervaringen die we er gaan opdoen.
 
Drie maanden gaan we stage lopen in het project Ithemba en hopelijk kunnen we in het weekend kennis maken met vele andere projecten in de buurt van Port-Elizabeth.  


Nadien gaan we nog een 3-tal weken trekken doorheen het hele land. Zuid-Afrika is een land waar je niet zomaar elke dag naar toe gaat en misschien ga ik er ook maar één keer naar toe in mijn hele leven. Vandaar wil ik zeker verschillende steden en dorpjes bezoeken.


Het aftellen voor mij kan dus zeker en vast beginnen :)